روزی که ساکت نبود: هرمز و خیابان‌های ایران

امروز را خیلی‌ها روز ساکتی توصیف می‌کردند. ولی وقتی به منابع بین‌المللی نگاه کنیم، تصویر کاملاً فرق می‌کند.

در تنگهٔ هرمز، ایران روز شنبه یک کشتی متعلق به شرکت نفت ابوظبی را هدف قرار داد — درست در روزهایی که مذاکرات با عمان ادامه دارد. شورای عالی امنیت ملی ایران هم فهرستی از شرط‌های سنگین برای بازگشایی کامل تنگه اعلام کرده: پایان تهدید علیه ایران، توقف محاصره، خروج کامل تجهیزات نظامی آمریکا از منطقه، لغو تحریم‌ها، آزادسازی دارایی‌های بلوکه‌شده، و جبران خسارات جنگ.

وزیر خارجه عباس عراقچی می‌گوید ایران هنوز وارد مذاکرهٔ رسمی با آمریکا نشده، فقط از طریق واسطه‌ها پیام رد و بدل می‌شود، و او این را «مذاکره» نمی‌نامد. او همچنین مدعی شده آمریکا همچنان تعهدات توافق ژوئن را نقض می‌کند.

هم‌زمان، حوثی‌های یمن مسئولیت آتش‌سوزی در یک تأسیسات نفتی آرامکو در جیزان عربستان را برعهده گرفته‌اند. یعنی دامنهٔ درگیری دارد از خلیج فارس فراتر می‌رود.

در داخل کشور هم اوضاع ساکت نیست. طبق گزارش صدای آمریکا فارسی، بازنشستگان تأمین اجتماعی در رشت و شماری از خریداران کرمان‌موتور در تهران تجمع‌های جداگانه‌ای برای مطالبات معیشتی و صنفی برگزار کرده‌اند. در چند شهر دیگر هم از جمله اهواز، مشهد، اردبیل و کرمانشاه، بازنشستگان مخابرات دست به اعتراض زده‌اند.

نکتهٔ قابل‌توجه این‌جاست که حتی مسئول کمیسیون کار و تأمین اجتماعی اتاق بازرگانی ایران اعلام کرده نرخ واقعی بیکاری چند برابر آمار رسمی است — یعنی این اذعانی از داخل خود ساختار رسمی است، نه فقط ادعای معترضان.

حالا بیایید ببینیم چه چیزی تأیید شده و چه چیزی نه.

آنچه با اطمینان می‌توان گفت: حملهٔ ایران به کشتی ابوظبی در هرمز، شش‌شرط شورای امنیت ملی، ادعای حوثی‌ها دربارهٔ حملهٔ جیزان، و ادامهٔ تجمع‌های صنفی بازنشستگان در چند شهر — همهٔ این‌ها را چند منبع بین‌المللی مستقل تأیید کرده‌اند.

اما یک نکته هست که باید با احتیاط بیان شود: آمار دقیق بازداشت معلمان که یک نهاد حقوق بشری منتشر کرده، هنوز رقم تأییدشدهٔ رسمی یا چندمنبعی نیست و باید همین‌طور با احتیاط با آن برخورد کرد.

جمع‌بندی امروز: روز ساکتی نبود. در هرمز آتش هنوز روشن است، و در خیابان‌های ایران، صدای اعتراض معیشتی هم‌چنان شنیده می‌شود.